Sneeuw! door Sprookjes en zo

Mijn kleine Robbe (anderhalf j) kreeg deze winter niet alleen zijn eerste sneeuwervaring, maar ook zijn eerste theaterervaring. We gingen kijken naar Sneeuw! door Sprookjes en zo, samen met 'grote' zus Lara (3j). Wat een aangename ontvangst in CC Bolwerk (Vilvoorde)! In de inkomhal stonden tafels met kleurpotloden, springbeestjes, een huisje en knus boekenhoekje. Mijn kindjes begonnen meteen te spelen, wat het wachten op de voorstelling aangenaam maakte.
In Sneeuw! zien we een meisje in het wit, zonder tekst, en een man die vertelt. Wat er gebeurt, is helemaal op kindermaat: gaan slapen, wakker worden, soep maken, de (toffe!) sneeuwman komt op bezoek met een cadeautje... . Het is herkenbaar voor de kleintjes en uit hun dagelijks leven gegrepen. Alles gebeurde rustig, zachtjes, geruststellend. (zo was ook de achtergrondmuziek). Af en toe mogen de toeschouwertjes ook iets doen: blazen om de sneeuw te laten opdwarrelen, op plastic bubbels duwen om het geluid van knetterend vuur na te bootsen (hier moesten de ouders wel serieus helpen!). Ze mogen regelmatig zelfs op het scèneoppervlak komen: om met sneeuwballen te gooien, om sneeuw op boomtakken te hangen of om een sneeuwtapijt te leggen. Niemand moet, maar de kindjes die willen, helpen gretig mee.
De tekst ging aan Robbe voorbij, daarvoor is hij nog te klein, maar hij keek met grote ogen naar alles wat er gebeurde. Lara begreep goed wat de man allemaal vertelde en ging zelfs mee helpen.
Sneeuw! heeft een mooi decor, passende sneeuwrekwisieten, herkenbare situatietjes en afwisseling tussen luisteren, kijken en meedoen.
Toch stokte de voorstelling voor mij hier en daar. Het zorgvuldig uitdelen van de rekwisieten aan alle kindjes, een voor een, zorgde telkens voor een moment waarop het geheel even stilviel. En ook het op en weer van de scène laten gaan van de kindjes was wat verwarrend voor hen. Sommigen bleven er staan terwijl dat niet de bedoeling was ('Ga maar terug naar mama, meisje. Waar is mama, jongen?) of kwamen op als ze vonden dat ze daar zin in hadden. Ze begrepen niet waarom ze soms wel of niet in het decor mochten komen. Daar moesten ze door de acteurs telkens in geholpen worden. En zaten ze nog maar pas, dan mochten ze even later alweer recht om nog iets te gaan doen. Natuurlijk is het fijn dat ze actief worden betrokken, maar ik zou zeggen: eens op scène, blijf hen dan betrekken (zoals bv. in We gaan op berenjacht door De Maan) of beperk het tot een 2-tal (langere) keren.
Aan de andere kant waren de kinderen zelf wel heel goed mee. Het bewijs: twee kindjes mochten van de (fictieve) soep drinken. 'Lekker?', vroeg de man. Jaaa, knikten ze vol overtuiging. Kindertheater is pure fantasie. En kinderen gaan daar probleemloos in mee als het goed gebracht is. En dat was het geval.

Meer over Sneeuw!: zie http://www.uitmetvlieg.be/tips/sneeuw