Appelblauwzeeziek

Het is schoon, heel schoon, het begin. Wij zitten met z'n allen op een lange witte bank, met een hoofdtelefoon en we zien in de verte een acteur met zijn tenen in de zee. We krijgen een mooi klankdecor te horen en een paar prachtige zinnen. Dat belooft.

Maar dan komt er geen verhaal. Er komt wel een andere acteur, die vreemde dingen doet, maar we begrijpen het niet. Soms lukt het, dan zijn we mee, dan kijken we naar maffe bewegingen, volledig synchroon met de mooie klanken in onze oren. Maar dan is het weer te lang stil, gebeurt er teveel zonder betekenis. Gelukkig is er dan die zee, de wolken en heel in de verte, boten om naar te kijken.

Het gaat over man, aan zee, elke dag, maar zwemmen durft hij niet. Hij heeft iemand leren kennen, maar weer moeten loslaten, en daar denkt hij over, elke dag.

Het einde is voorspelbaar, maar spectaculair. Echt.

Maar toch. Te hoge verwachtingen bij hoog water?