U bent hier:

Reporter Vera: samen met de kinderen verdwijnen in een verhaal

Het begon met knisperboekjes en tegenwoordig is het Harry Potter. Ook al zijn mijn kinderen nu al 8 en 10, ik blijf voorlezen. Waarom? Omdat boeken gewoon met de kinderen meegroeien.

 

Ik kan me een leven zonder boeken niet voorstellen. En boeken zijn ook een deel van mijn leven met de kinderen. Als baby waren kleurige knisperboekjes leuk om op te 'sabberen' en ze kraken gewoon zo gezellig. Daarna kwamen de prentenboekjes waarvan de afbeelding van een hond altijd een Pavlov-reactie (huw huw!) teweegbracht bij mijn nog ongeletterde en woordenloze peuter. Toen kwamen de eerste verhaaltjesboeken, liefst mét flapjes die je open en dicht kan doen - al lokte dat al eens ruzie uit tussen mijn twee kids (nu is het mijn beurt!).

De plaatselijke bibliotheek bleek een kamer vol onschatbare schatten. We gingen samen op berenjacht, ontmoetten de gruffalo, maakten kennis met het nieuwsgierige heksje Lotje en tijdens het voorlezen 'hielden we van elkaar van hier tot aan de maan en terug'. Ik durf het haast niet bekennen, maar er waren boekjes die ik maandenlang élke avond opnieuw moest voorlezen - en oh wee als ik eens een zin oversloeg.

Toen ontdekten mijn kinderen zélf de magie. Wow, letters kunnen woorden worden, woorden zinnen en zinnen een verhaal! En zo kwamen die kleine kinderen op een dag helemaal zélf op verhaal. Maar dat hield deze voorleesmama niet tegen! Ik greep naar het grotere werk: Harry Potter las ik met hen op een tweetal spannende maanden met ingehouden adem bladzijde na bladzijde uit. Ik haalde mijn eigen lievelingskinderboek uit de verhuisdoos: 'De kleine kapitein' bleek behoorlijk gedateerd ('Bange Toontje' - die naam alleen al - wordt wat gepest, foei!), maar was toch een schot in de roos. Van de boeken De GVR, Dolfje weerwolfje en Meester kikker gingen we nadien ook naar de verfilming kijken (nooit andersom, daar ben ik categoriek in!). Tegenwoordig passeren er vooral gedichtjes de revue. Met deze lachten we ons vorige week nog een kriek:

JAGER
daar
een haasje
           pang

HAAJSE
daar
een jager
          bang

(auteurs: Hans & Monique Hagen)

Natuurlijk gaat het voorlezen er wat uit met de leeftijd en lezen mijn kinderen van 8 en 10 nu vooral zélf. Maar net daarom sta ik helemaal achter een actie zoals de jaarlijkse Voorleesweek. Want ik wil eigenlijk helemaal niet dat dat voorlezen stopt. Waarom? Daar probeerde ik naar aanleiding van dit stukje achter te komen.

En plots wist ik het, heel duidelijk: meer nog dan aan de boeken en verhalen, ben ik gehecht aan die knusse voorleesmomenten. Kinderen dicht tegen mij aan, samen in een bubbel van fantasie zitten, volledig aandacht hebben voor elkaar en samen verdwijnen in een verhaal. Dan de nachtzoen, de oogjes dicht en (liefst ook!) snaveltjes toe. En toch... ik weet dat het ooit stopt. Elk verhaal, het voorlezen, het klein zijn van mijn kinderen,... . En dus geniet ik ervan zolang het er nog is: het lezen samen en ons leven samen.

 

Reporter: Vera --- "Wij zijn een no-nonsens familie, die evengoed geniet van een lokale activiteit als van grotere trekpleisters, van iets commercieels of iets fijnzinnigs, van de natuur en van de hoofdstad.”

Klik hier om te weten wat er dit jaar allemaal te beleven valt tijdens de Voorleesweek (18-26/11/2017).

Vlieg ging onlangs op zoek naar kinderkunstenboeken en vond er een aantal heel bijzondere.

Reporter Vera schreef ook deze columns over haar ervaringen:

Geef jouw mening over jullie uitstapjes

Een leuke namiddag beleefd tijdens één van de vele activiteiten? Of net niet? Deel jouw ervaring met andere families in Vlaanderen en verzamel extra punten.

Blijf op de hoogte van UiTtips in je buurt

Ontvang elke vrijdag de nieuwe wedstrijden, acties en de leukste uittips voor families in je buurt. Bekijk een voorbeeld

Ja, stuur mij wekelijks UiTtips